تو گر فتاری سره بزنگاه خفتمون کنن مییام پی ات

   آره.......................

                     اما بذار تو چوپون ما باشی و ما گله ی نا فر مونه تو

                        تا شاید یه روزی هم بره بشیم و رامه افسونه نی ات

  تو خدایی آره خب نو کرتیم

                 غنچه های نو رسیم و همه جور پر پر تیم

 ما وجود بندگی هم نداریم جون شما کم میاریم 

         از اینا گذشته اما لااقل هیچ ادعایی نداریم

            ما زمین خورده ی اون مرامتیم 

                              لوطی کش مهربونیت

          همه جوره چاکریم و منت شما رو گردن میذاریم

         تو خدایی آره خب نوکرتیم

                       غنچه های نو رسیم و همه جور پر پرتیم

  غیر تو هرکی که خواست هر کی تو نست ما رو چزوند اما تو نه

یه جوری نیششو به سادگی های ما رسوند اما تو نه

چی بگم؟؟؟ به کی بگم؟؟؟ سفره ی دل رو واسه کی وا بکنم؟؟؟

هر کی اومد خنجرش رو توی گرده مون چپوند اما تو نه

                           تو خدایی آره خب نوکرتیم

                                      غنچه های نو رسیم و همه جور پرپرتیم

نتونستیم پشت هم تسبیح بگردونیم و هی ذکر بخونیم

           یا که مث بعضیا دستمونو به عرش تو برسونیم

   خیلیا میگن که ما بندگی مون اسبابه شرمندگیه

           حرفی نیس! غرق گنا هیم

                    ولی تو بنده نوازی میدونیم

           تو خدایی آره خب نوکرتیم

                    غنچه های نو رسیم و همه جور پرپرتیم.

                                                           خدایا متشکرم.            

                    یه درخت خشک و بی برگ میون کویر داغ

               توی ته مونده ی ذهنش نقش پر رنگ یه باغ

              شاخه ی سبز خیالش سر به آسمون کشید.

             بر دو دوشش همه پر شد ز اقاقی سفید

              زیر سایه ی خیالی کم کمک چشماشو بست.

            این دو تا کفتر چاهی روی شاخه هاش نشست.

اولی گفت:اگه بارون باز بباره تو کویر

              دیگه اما سر رسیده عمر این درخت پیر

دومی گفت:که قدیما یادمه کویر نبود

              جنگل و پرنده بود و گذر زلال رود .  

                      میدونی وقتی خدا داشت بدرقه ات میکرد بهت چی گفت؟؟    

                             گفت: جایی که میری مردمی داره که میشکننت .

                                     نکنه غصه بخوری .من همه جا باهاتم.

                                        تو تنها نیستی.

                          تو کوله بارت عشق میزارم که بگذری.

                              قلب میذارم که جا بدی.

                             اشک میدم که همراهیت کنه.

                        و مرگ که بدونی برمیگردی پیشم.

                                             مرسی خدا جون دوستت دارم.

        از همان روزی که دست حضرت قابیل

                                               گشت آلوده به خون حضرت هابیل

  از همان روزی که فرزندان آدم

                                                صد پیغام آوران حضرت باری تعالی

             زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

                                                                   آدمیت مرد.

                              گرچه آدم زنده بود.

                 بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب گشت و گشت.

     ای دریغ

                                                    آدمیت برنگشت.

               قرن ما                               روزگار مرگ انسانیت است!!

سینه ی دنیا ز خوبی ها تهی است

                صحبت از آزادگی پاکی مروت ...................ابلهی است.

              صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست.

                    قرن موسی جبهه هاست!!

           من که از پژمردن یک شاخه گل

                           از نگاه ساکت یک کودک بیمار

                               از فغان یک قناری در قفس

                                  از غم یک مرد در زنجیر

                                      حتی قاتلی بر دار!!

                                        اشک در چشمان و بغضم در گلوست

                و نه در این ایام زهرم در پیاله زهر مارم در سبوست

                                                             مرگ او را از کجا باور کنم. 

            صحبت از پژمردن یک برگ نیست.

               فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست.

               فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست.

               فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست.

     در کویری سوت و کور

           در میان مردمی با این مصیبت ها صبور 

            صحبت از مرگ محبت   مرگ عشق

             گفتگو از مرگ انسانیت است.

                                                                  {فریدون مشیری}     

  کشتی اقیانوس پیمای سینه ی امواج کوه پیکر و مهیب را می شکافد و مثل باد

  بر سطح آن می لغزد. جوان نیرومندی با سینه ی پهن و بازوان ستبر سکان محکم کشتی را در

دست گرفته و به افق چشم دوخته است.باد شور اقیانوس گونه های آفتاب زده و برنزی او را نوازش

 می کند. و مناظر زیبایی را در نظر او مجسم می سازد.

بین این جوان و آن مناظر فرسنگهای فاصله وجود دارد.

   چه چیز جز امید میتواند او را اینطور بر سطح دریا ها سرگردان سازد.

                                                                                                   امید 

   چه خوب بود اگر صداقت آخرین حرف

  دل انسان بود. و زندگی چه زیبا بود اگر

                          همه ی قلب ها تنها برای صداقت میتپید.

                          و چه شیرین میشد زندگی اگر همه ی 

                          دل ها با یکدیگر صادق بودند.

                          و ای کاش.................../.

                                  ./.مرگ معنی عاطفه را می فهمید./. 

با تو ای خفته به هر موج نگاهت فریاد.فریاد

با تو ای همدرد

با تو ای همزاد

با تو ای عشق غریبی که پس کوچه به من مینگری

گوش کن با تو سخن می گویم

من غریب و تو غریب

از همه خلق خدا

تو به من همنفسی

غیر تو هم سخن و هم دل من

در همه خلق خدا نیت کی

های ای همدم من

روی در روی تو فریاد کنم

تا به دادم برسی

گوش کن ای همزاد

با زبان نگهم با تو سخن می گویم

از نگاهم بشنو رخصت گفتار کجاست

دل به یاران دروغین مسپار

واژه ی یار دروغ است بگو یار کجاست؟؟؟

  زندگی هندسه ساده احساس در جمع روح های مجازی است..

     زندگی گل عاطفه منهای جدایی است

         زندگی تولد ـ مرگ است.